History Repeats Itself.

I thought I would never experience any ridicule I’ve been through High School but then again, here comes the tears of pain.

I am so stressed right now and I’m so sad at the same time that I’ve let down a lot of people but I did not lie. I would never lie so please, don’t judge me right away. I never meant to do bad things.

I remember how my dormmates on High School criticize me and I can’t handle the pain that I cry most of the time.

Wala akong kakampi nung mga oras na yon. Lagi lang akong walang kasama. Pati mga dormmates ko feeling ko ayaw saken. Ganun na ba talaga ako kasama? Most of the times, hindi na rin ako nakikisama sa kanila kasi parang sila pa  yung nagpaparamdam saken na hindi ako karapat-dapat.

Ang sakit lang kasi wala akong mapagsabihan ng mga problema ko dati. Actually, pati ngayon. I’m tying this with flood of tears flowing from my eyes. Kanina pa ako naiyak. Hindi ko na din kaya. Ang hirap eh. Wala na akong masabihan ng mga problema ko. Help me, Lord. Baka hindi ko na kayanin. Tina-try ko naman maging mabuti.

Sabi nga nila, mas bumait pa ako ngayon. Pero bakit ganun? Parang nagalit sila sa akin lalo. Wala naman akong ginagawang masama. In fact, nag papaka martyr na nga ako sa pagkakapagod paggawa ng kung anu-ano. Wala naman akong sinasabing masama. I’m trying to improve pa nga din eh. Oh shocks, di ko na mapigilan ang luha ko. Baka wala na akong maiyak next time. T.T

Ang sakit lang na nangyayari ngayon yung mga naranasan ko dati. Ayoko nito. Please.